Η παρέμβασή του αποκτά έτσι χαρακτήρα καλέσματος. Δεν απευθύνεται στους Ποντίους ως ιδιώτες που αναζητούν απλώς πληροφορίες για την οικογένειά τους, αλλά ως φορείς μνήμης που έχουν ευθύνη απέναντι σε όσους έμειναν πίσω, σε όσους εξισλαμίστηκαν, σε όσους έχασαν το όνομα, τη γλώσσα και την ιστορία τους.

Στην Τραπεζούντα, την Κερασούντα, την Ορντού και τη Σαμψούντα, όπως αναφέρει, χιλιάδες άνθρωποι ζουν ακόμη με αναπάντητα ερωτήματα για την καταγωγή τους. Κρυμμένα βαπτιστικά ονόματα, ψίθυροι γιαγιάδων, οικογενειακές φράσεις όπως «παλιά ήμασταν κάτι άλλο» συνθέτουν ένα υπόγειο τοπίο μνήμης που περιμένει να βγει στην επιφάνεια.

Για να συμβεί αυτό, όμως, χρειάζονται δεδομένα και από τις δύο πλευρές. Γι’ αυτό ο Τσιλινγκίρ καλεί ιδίως τους Ποντίους της διασποράς να κάνουν εξέταση DNA και να εγγραφούν σε πλατφόρμες γενεαλογικών δεδομένων, όπως το MyHeritage ή άλλες αντίστοιχες βάσεις.

Στο άρθρο γίνεται και σύγκριση με την αρμενική διασπορά, η οποία, όπως σημειώνεται, κινήθηκε πολύ νωρίτερα. Για περισσότερα από τριάντα χρόνια, οι Αρμένιοι σε όλο τον κόσμο συγκεντρώνουν γενετικά δεδομένα, οικογενειακά αρχεία και πληροφορίες καταγωγής, δημιουργώντας ένα ισχυρό δίκτυο ιστορικής μνήμης και οικογενειακών συνδέσεων.

Το ερώτημα που θέτει ο Τσιλινγκίρ προς τον ποντιακό κόσμο είναι ευθύ: γιατί μένουμε πίσω; Γιατί δεν αξιοποιούμε ένα εργαλείο που μπορεί να βοηθήσει στην αποκατάσταση οικογενειακών δεσμών που διέλυσε η βία, ο εκτοπισμός και η γενοκτονία;

Η κεντρική θέση του άρθρου είναι ξεκάθαρη: η γενοκτονία δεν στοχεύει μόνο τα σώματα. Στοχεύει και τη μνήμη. Δεν αφανίζει μόνο ανθρώπους, αλλά κόβει τις ρίζες, σβήνει ονόματα, διαλύει συγγένειες, θάβει ταυτότητες.

Υπό αυτό το πρίσμα, η εξέταση DNA παρουσιάζεται όχι ως πράξη περιέργειας, αλλά ως πράξη ιστορικής αντίστασης. Ένα απλό δείγμα σάλιου μπορεί, για κάποιον άνθρωπο στην Τουρκία, να σημαίνει τη λύση ενός οικογενειακού μυστηρίου εκατό ετών.

Ο Τάμερ Τσιλινγκίρ καταλήγει με ένα μήνυμα που συμπυκνώνει ολόκληρο το νόημα της παρέμβασής του: η εξέταση DNA δεν είναι απλώς προσωπική επιλογή. Είναι υπεράσπιση της μνήμης, ευθύνη απέναντι στην Ιστορία και δήλωση παρουσίας ενός λαού που παρά τη βία, την άρνηση και τη σιωπή, εξακολουθεί να υπάρχει.

«Ήμασταν εδώ. Και είμαστε ακόμη εδώ».