Σήμερα, 9η Δεκεμβρίου, η καρδιά του κόσμου πρέπει να σταματήσει και να ακούσει. Είναι η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης και Αξιοπρέπειας για τα Θύματα του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, και στεκόμαστε εδώ, όχι μόνο με σεβασμό, αλλά με βαθύ πόνο μπροστά στο ανείπωτο σκοτάδι που σκέπασε τη ψυχή της ανθρωπότητας.
Ετούτη την ημέρα, η μνήμη μας γίνεται κραυγή. Μια κραυγή που πηγάζει από τα βάθη του μαρτυρικού Πόντου. Από το 1914 έως το 1923, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, οι αρχαίοι κάτοικοι του Πόντου, περπάτησαν τον δικό τους Γολγοθά. Διώξεις, εκτοπισμοί που στέγνωσαν τη ζωή, θάνατοι από πείνα και αρρώστιες, μαζικές σφαγές… Ήταν μια θυσία που ξεπέρασε κάθε ανθρώπινη φαντασία. Πάνω από 350.000 αθώες ψυχές χάθηκαν. Αυτή η θηριωδία δεν ήταν μια τυχαία τραγωδία, ούτε απλώς μια πράξη πολέμου. Ήταν μια συστηματική, ψυχρή απόπειρα αφανισμού ενός ολόκληρου λαού από την πατρογονική του γη, έναν πολιτισμό αιώνων.
Όμως, η 9η Δεκεμβρίου μας καλεί να δούμε πέρα από τη δική μας οδύνη, να αντικρίσουμε τον πόνο ολόκληρου του κόσμου. Η Γενοκτονία του Πόντου στέκεται δίπλα στη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων, δίπλα στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων, δίπλα στις θηριωδίες στη Ρουάντα, στη Βοσνία και σε κάθε τόπο όπου η βαρβαρότητα σκότωσε την ανθρωπιά. Αυτές οι πράξεις δεν είναι απλώς ιστορικά κεφάλαια, είναι πληγές στον ιστό της ανθρώπινης ύπαρξης. Μας υπενθυμίζουν ότι η αδιαφορία και η σιωπή είναι το πρώτο βήμα προς το έγκλημα.
Γι’ αυτό, η αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας δεν είναι ζήτημα εκδίκησης. Είναι υποχρέωση δικαιοσύνης και πράξη ανθρωπισμού. Είναι ο τρόπος να διασφαλίσουμε ότι η φωνή των θυμάτων δεν θα σιγήσει ποτέ και ότι η ιστορία θα λειτουργήσει ως ισχυρό ανάχωμα ενάντια σε κάθε μορφή μισαλλοδοξίας και φρικαλεότητας στο μέλλον. Η μνήμη των προγόνων μας ενισχύει τη δέσμευσή μας να αντισταθούμε σε κάθε κίνδυνο επανάληψης τέτοιων εγκλημάτων, οπουδήποτε στον κόσμο, διότι η Γενοκτονία, όπου κι αν συνέβη, είναι έγκλημα κατά όλων μας.




